ئۆزقان

ئېزىققان ھېسلار

سۆيگۈمنى دېرەكلەپ تۇرسا قاراقلار،

روھىمغا بىر تەشۋىش  تاشلايدۇ سايە.

چۈشلەردە كىرپىكتەك رەت-رەت ياراقلار،

ئويغانسام بىر نىگاھ سۆزلەر سىپايە.

ئالۇچا شورايمەن تۈندە  خىيالەن،

مۈگدىگەن ھېسلاردا زاھىر قىزىل قان.

ئاققۇدەك، نەرگىستەك سەندىكى بۇ تەن،

بەقۇۋۋەت جىسمىمنى ئەيلەيدۇ نىمجان.

ئەدەبىيات

 ئەﺩﻩﺑﯩﻴﺎﺕ_ﺷﯧﺌﯩﺮ،ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ئەﻣﻪﺱ،
ﺭﻭﻣﺎﻥ ئەﻣﻪﺱ،ھﯧﻜﺎﻳﻪ ئەﻣﻪﺱ.
ئەﺩﻩﺑﯩﻴﺎﺕ_ﺑﯩﺮ ئاﺯﺍﺏ ﺋﯩﭽﺮﻩ،
ﺷﯩﺪﺩﻩﺕ ﺑﯩﻠﻪﻥ ﺋﯧﻠﯩﻨﻐﺎﻥ ﻧﻪﭘﻪﺱ.

ئەﺩﻩﺑﯩﻴﺎﺕ ﻧﻪ ﻣﯩﺴﻜﯩﻦ ئاھﺎﯓ،
ﻧﻪ ﺑﯩﺮ ﭼﯘﻗﺎﻥ،ﻧﻪ ﻗﺎﻳﻐﯘﻟﯘﻕ ئۈن.
ئەﺩﻩﺑﯩﻴﺎﺕ ئاﻧﺎ ﺧﻪﻟﻖ ئۈﭼﯜﻥ،
ﯞﻩﺗﻪﻥ ئۈﭼﯜﻥ،ﺳﯚﻳﮕﯜ ئۈﭼﯜﻥ ﺟﻪﯓ.

ئۆزقان

كۈي سېھرىگە چۆمگەن شۇ ئاخشام،

دېرىزەڭنى چەككەنتى ناخشام.

پەنجىرەڭدىن مۇڭلىنىپ باقسام،

چىقمىدىڭ سەن، سېنى كۈتەرمەن.

تاپالمىدىڭ ياكى بىر ئىمكان،

ياكى قىلدىڭ مېنى ئىمتىھان؛

بىلسەڭ جېنىم، پىدا ساڭا جان،

سېنى ئويلاپ، سېنى كۈتەرمەن.

قەلەمنىڭ ئىشىنى قىلىچ قىلالماس.

ئوغرى يولدا قويار،قاراقچى چۆلدە.

دۈشمەننى كۈندۈزى ئويلا،كىچىسى پايلا.
ئوغىرلاپ كەلگەن ناغرىنى چالغىلى بولماس.
قىڭغىر ئىش قىرىق يىلدىن كىيىنمۇ بىلىنەر.
بىرىپ يامان بولغۇچە،بەرمەي يامان بول.
قانچىلىك ئۇخلىساڭ ،شۇنچىلىك ئاچ قالىسەن.
ئاتا كەسپىنى تاشلىغان،پىشانىسىنى قاشلىغان.

بىر ئىزگۈ ئاھاڭدەك نازۇك شىۋىرلاش،

ئۇزۇنغا سوزۇلغان ئېرىق قىرى- قاش؛

چىمەنلەر مەڭزىگە چېچىپ ئۈنچە-ياش،

بەختنى سۆزلەيدۇ ئويغاق بۇلاقلار.

قىياقلار بويىنى سۆيۈپ قانچە رەت،

چېچەكلەر رەڭگىدىن ئېلىپ ھەم قۇدرەت؛

چايقالغان ھېسلارغا بېرىپ مۇھەببەت،

ھاياتتىن سۆزلەيدۇ ئويغاق بۇلاقلار.

لەۋلەرگە گۈلگۈن مەي ئۇزاتسا شەپەق،

خۇش ساباھ سۆيۈشىن قىپ تۇرسا تەقدىم.

چىمەندە بوپ شۇنداق مەستۇ-مۇستەغەرەق،

شادىمان ئۆتكۈزسە دەملەرنى ھەركىم.

چېچەكلەر تەبەسسۇم ئەيلەپ ھەر دەقىق،

قەترىلەر مەڭزىدە  يانسا زەر قۇياش.

شەربەتتىن دىل جامى تۇرسا لىقمۇلىق،

يار بولسا ھەر كىمگە مېھنەتلىك ياشاش.

ئابدۇللا ئارىپوۋ 1941-يىلى ئۆزبېكىستان جۇمھۇريىتى، قاشقادەريا ۋىلايىتىنىڭ، كاسان تۈمەنى (ناھىيسى) دىكى نەكۆز قىشلىقىدا دېھقان ئائىلىسىدە دۇنياغا كەلگەن. ئۇ دەسلەپ قىشلاق سوۋېتىدىكى ئوتتۇرا مەكتەپنى ئالتۇن مىدال بىلەن 1958-يىلى پۈتتۈرۈپ، ئوتتۇرا ئاسىيا دۆلەت دارىلفونۇنى ژورنالىستىكا بۆلۈمىگە كىرىپ، ئۇنى 1963- يىلى مۇئاپىقىيەتلىك پۈتتۈرۈپ چىقتى.

بۇ كېچە مەن يەنە تەنھا ئولتۇرۇپ،

تىڭشايمەن يۈرىكىم چالغان دۇمباقنى.

ئىككى مىڭ ئون بىرىنچى ھارۋىمۇ ئۆتتى،

قالدۇرۇپ ئىزىدىن تۈمەن سوراقنى.

چالغىنىم بەرىبىر ئۆزۈمنىڭ دېپى،

ئاسمىدىم بىرىگە ئاتاپ قوڭغۇراق.

قولۇمدا بىر تال گۈل، يۈرەكتە شېخى،

بىر ئارمان بەرگىدە چاچار خۇشپۇراق.